عشق بی وفا

دل شکسته ام ز دست تو

خدا حافظ دنیای بی ارزش

           این باران نیست که میبارد ، صدای خسته ی من است که از چشمانم بیرون میریزند

                از وقتي كه مردم
                 دلتنگي هايم چندين برابر شده است
                      يادت هست؟
                   حتي آن روزها كه تمام ثانيه هايش را
               با تو بودن خرج مي كردم
                 آرام و بي صدا مي گفتمت

 

                  دلتنگم
                و اين دلتنگي لعنتي هيچگاه رهايم نكرد
                 تا لحظه ي مرگ

 


                    مرا از تنهایی چه باک که بی آن تنها تر از تنهایی ام

                    خسته ام

                     خسته ام از این زنده بودن های بیهوده

                       خسته از اغوش سرد ٬از بی وفایی

                            من از این زندگی ها سخت بیزارم

                          خسته ام

                      خسته از دل بستن و عاشق نبودن

                        من مرگ را در اغوش میگیرم

                             من به خدا سلام میکنم ...

+ نوشته شده در  سه شنبه سی ام بهمن 1386ساعت 0:41  توسط هستی  |